In de brugklas kan ik nog indruk maken met "ctrl-z". Verbaasd kijken ze toe, hoe hun verloren gewaande tekst weer terugfloept op het scherm. In de tweede klassen lukt dat al niet meer. Daar moet ik toch echt iets beters verzinnen. Muziek bij PowerPoinpresentaties, slideshows, weblogs, animaties en noem maar op. En dat niet alleen, het moet nog eens allemaal interessant en leuk zijn ook!

 

 

De sport in het computerlokaal, is natuurlijk om even snel op hyves, op twitter, op facebook, op msn, op maffiaspelletjes of op online-soccermanager te kijken. Sites die eigenlijk niet mogen dus. En dan heb je bij mij dus pech, want die sites herken ik allemaal op kilometers afstand. (logisch, want ik hyve, ik facebook en ik twitter mezelf suf! Je moet de trends toch zeker een beetje in de gaten houden?) Ik heb er een neus voor. Bovendien weet ik natuurlijk precies wie ik in de gaten moet houden. Het is hun sport om op de "verboden" sites te kijken. Het is mijn sport om ze te betrappen! Hoewel het natuurlijk altijd nog een grotere sport is om er voor te zorgen, dat ze helemaal niet proberen om deze sites tijdens mijn lessen te bezoeken.

 

 

Leerlingen zijn snel en handig. Werkbalken onzichtbaar maken, snel wegklikken, geschiedenis automatisch wissen en gewoon liegen en bluffen. Maar nu was ik ze voor! Ik heb een nieuw speeltje. Een speeltje waarmee ik hun scherm kan overnemen. Ik kan het geluid dempen, ze een ander scherm laten zien en een bericht sturen. Ik kan zelfs de computers afsluiten als ik wil.

 

Vandaag had ik zo'n les achter de computer. En omdat het Valentijnsdag dag was, had ik bedacht, dat we vandaag maar eens met z'n allen liefdesgedichten moesten gaan schrijven. Ik had daarvoor de erg leuke digitale les "Wil jij met mij" op het internet gevonden. (met dank aan Rian Visser) Leerlingen waren erg leuk en enthousiast bezig en ik kon ze niet betrappen op verkeerde sites. Toch kon ik het niet laten. Ik stuurde ze om de beurt een berichtje: "Fijne Valentijnsdag!". Ze snapten er niks van. Werden er verlegen van en probeerden uit te zoeken, van wie de anonieme boodschap kwam. "Huh, huh, wie doet dat?" Pas toen ze zagen, dat ik van oor tot oor zat te grijnzen, begon er iets te dagen....

 

 

Tja, soms moet je nou eenmaal een heel klein beetje extra je best doen om indruk op je leerlingen te maken. En vandaag was zo'n dag!

 

 

 

Mijn leerlingen luisteren heel slecht. En lezen is ook al niet hun sterkste kant. Af en toe probeer ik ze met een instinkertje te laten zien, dat ze gewoon goed op moeten letten en dat het dan allemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn. Ik las vandaag het volgende korte verhaaltje voor, met de opdracht, dat ze zo goed mogelijk moesten luisteren. Aan het eind van het verhaaltje zou ik een vraag stellen. Ik las het volgende tekstje voor:

 

 

 

Je vertrekt met 16 passagiers van het station naar halte in de Azaleastraat, daar gaat 1 persoon er uit en 4 stappen er weer in.
De bus gaat naar Dorpsstraat, waar er weer 2 passagiers uit stappen.
Vanaf hier gaat hij verder naar de Lekstraat, om daar 1 persoon uit te laten.
Vervolgens gaat hij door naar het Beatrixpark, waar hij 3 passagiers ophaalt en er niemand uitstapt.
Het is nu al 12 uur als hij naar de Schoolstraat gaat om 1 passagier op te halen waar er ook 6 passagiers willen uitstappen.
De chauffeur vraagt of het goed is dat hij even stopt bij de bloemenkraam op het Stadhuisplein om een bloemetje te halen van € 6,50.
Aangekomen op de Graaf Willemstraat stapten de overige passagiers uit.

En nu de vraag: Hoe oud is de buschauffeur?

 

Vroeger als ik iets wilde vragen, dan leidde ik de vraag vaak in met: "Ik heb een hele domme vraag, maar..." Ik deed dat, uit bescheidenheid, of omdat ik het vervelend vond om iets te vragen, of misschien ook wel, om aan te geven, dat ik me er bewust van was, dat ik niet slim genoeg was om het antwoord te weten op de vraag die ik zou gaan stellen. Het standaardantwoord was: "Domme vragen bestaan niet! (Domme antwoorden wel...)"

 

Nu heb ik zelf dagelijks, dat mensen mij vragen stellen, waarop ze het antwoord zelf niet weten. Ook mijn instinct is dan, om te zeggen, dat domme vragen niet bestaan. De laatste tijd ben ik daar alleen niet meer zo zeker van. Mijn leerlingen presteren het namelijk steeds vaker om vragen te stellen waarop ik het antwoord net gegeven heb, of, wat nog vaker voorkomt, vragen waarop ze het antwoord eigenlijk zelf al wel weten. (Lees: Waarop het antwoord ALTIJD Nee is!) Voorbeelden uit die laatste categorie: "Mag ik naast hem zitten? Mag ik nu weer in dat groepje?, Mag ik naar de WC? Mag ik een snoepje? Mag ik met geel schrijven? Mag ik muziek luisteren? Mag ik even op Facebook/hyves/partyflock/msn/online soccer manager? De Nee vragen beantwoord ik meestal met: "Wat denk je zelf?!!!"

Vragen uit die laatste categorie krijg ik elke les. Daar kan ik mee leven. Erger vind ik vragen, die ik echt net beantwoord heb. Vragen die niet gesteld hadden hoeven worden, als iedereen gewoon braaf geluisterd zou hebben. Vragen die bijna altijd beginnen met "Mevrouw,..." Eerder had ik de neiging om heel hard te gaan gillen bij deze vragen. De laatste tijd niet meer. De laatste tijd geef ik op deze vreselijk irritante vragen gewoon domme antwoorden. Ik word er steeds beter in:

 

Ik: "Bladzijde 63, bovenaan, opdracht 17"

Overbodige vraag: "Mevrouw, waar zijn we precies?"

Ik: In Pekel, in lokaal 110. En het is 12.20 uur!

 

Ik: "Jullie schrijven eerst het woord in het Nederlands op, en dan zet je de Duitse vertaling er achter."

Overbodige vraag: "Mevrouw, moeten we eerst het Nederlandse woord opschrijven?"

Ik: "Nee, je schrijft het woord eerst in het Latijn op..."

 

Ik: "Je mag de antwoorden op het blaadje schrijven. Als je klaar bent, kun je de woordzoeker op de achterkant maken."

Overbodige vraag: " Mevrouw, krijgen we ook nog een papier waar we de antwoorden op moeten maken?

Ik: "Ja, alsjeblieft, hier heb je ruitjespapier, en voordat je de woordzoeker dan gaat invullen, moet je eerst de hele puzzel overschrijven!"

 

Ik: "Als je klaar bent met de toets, dan leg je hem op de kop op mijn bureau"

Overbodige vraag: "Mevrouw, moet je het papier bij u inleveren als je klaar bent?"

Ik: "Nee, dan eet je hem op!"

 

"Mevrouw, bent u naar de kapper geweest?"

Ik: "Ja, kun je het zien?"

"Ja het is veel korter! Leuk!

Ik: "Dank je! Wir fangen jetzt an, Seite 84. Sprech bitte nach!"

Mevrouw, bent u misschien naar de kapper geweest?

Ik: "Niet sinds de laatste keer dat ik die vraag met JA beantwoord heb!"

 

Nee, domme vragen bestaan niet. Domme antwoorden wel...